ODE AAN HET NAAKT

Het leven van David LaChapelle zou zich uitstekend lenen voor een film over de grote jongensdroom die uitkomt. Het plot? Een excentricke jongen mer vreemde kleding ontvlucht op 18-jarige leeftijd de saaie geboorteplaats Connecticut en met alleeb een diploma van de North Carolina School of Arts en een camera op zak, belandr hij in de grote stad. Hij duikt het verleidelijke nachrleven van New York in. Tijdens een concert van de Britse postpunkband. The Psychedelic Furs in nachtclub Ritz ontmoet hij een kunstenaar met een spierwit gelaat en een avantgardistische , helblonde haarcoupe. Via deze man begint hij te fotograferen voor een tijdschrift getiteld Interview. In de jaren die volgen werkr hij hard en bevlogen. Mer succes. Celebrities staan in de rij om voor zijn seksueel geladen fotoseries uit de kleren te gaan: Angelina Jolie, Lil'Kim, Madonna, Paris Hilton, Amanda Lepore. De foto'a vinden gretif bij bladen als Rolling Stone, GQ, Vogue en Vanity Fair, en hangen in iedere hippe galerie en binnen-en buitenland. Ook is hij inmiddels een veelgevraagd regisseur voor videoclips. Onder meer Christina Aguilera (Dirty) en Gwen Stefani (Rich Girl) kiezen voor de overdadige glamourstijl van de fotograaf. De volwassen geworden excentrieke jongen, inmiddels woonachtig in Los Angeles, behoort tot de top van de fotografiewereld.

Of bovenstaand script het uiteindelijk haalt in Hollywood, is maar de vraag. Feit is wel dat David LaChapelle is uirgegrocid tot een icoon en behoort tot de top tien van meest gevraagde en beste fotografen ter wereld.

TABLEAU VIVANT.
De laatste tijd richt LaChapelle zijn peilen vooral op fine art zoals in Deluge (2007), een moderne vertaling van Michelangelo's fresco Deluge in de Sixtijnse Kapel met als thema het Bijbelse verhaal van de Zondvloed. Het is niet de cerste keer dat LaChapelle de Bijbel erop naslaat. Voor zijn fotoserie Jesus Is My Homeboy (2003) in i-D magazine fotografeerde hij.Het Laatste Avondmaal naar analogie van Leonardo Da Vinci schilderij. Styliste Patty Wilson volgde alleen niet de styling van Da Vinci maar koos voor streetfashion en dito modellen.

In Galerie Alex Daniels - Reflex Amsterdam hangt momenteel nog een moderne vertaling van een klassick schilderij. The Rape of Africa is een tableau vivant-achtige foto waarin LaChapelle her 15e-ceuwse schilderij Venus and Mars van Sandro Botticelli in een hedendaagse context plaatst. Het tableau loopt over ecuwenoude én hedendaagse symbolick in de vorm van hijskranen, rakerwerpers, topmodel Naomi Campbell, briefgeld en stapels verpakkingen van Sun-bleekmiddel.

Waarom heb je voor Botticelli's schilderij Venus and Mars gekozen?
"Het is een iconisch schilderij, en ik wilde dat er weer over deze Botticelli gepraar wordr , want het draair nier alleen om mythologic, her spelt ook met her idee van liefde versus oorlog. Dat is een tijdloos thema. Ik vond het interessant om dat gegeven weer op te rakelen en Botticelli's schilderij te gebruiken als referentie in mijn foto. Tegelijkertijd wil ik her lichaam ophemelen, redden uit handen van pornografie. Dat je niet meer naar een foto als één erotisch geheel".

Gebeurt dar tegenwoordig te veel?
"Ik zie een verband tussen de tijd waarin wij nu leven en de tij vlak voor de Renaissance - de Dark Ages ( een periode van verval vóór de Verlichting).

Wij bevinden ons in zekere zin ook in de Dark Ages, in een periode waarin her lichaam wordt gezien als zondig. Hedendaagse fotografie kent de connotatie dat her bijna automatisch als erotisch of pornogradisch wordr beschouwd zodra er een naakt lichaam te zien is. Je kijkr naar her lichaam als zijnde een gebruiksvoorwerp, gemaakt voor een seksuele bevrediging vergelijkbaar met de bevrediging, die je zou halen uit her gebruik van commerciële producten. De Renaissance is in die zin interessant omdat het gedachtegoed uit die periode mij eraan herinnert dat er ook andere manieren zijn om het lichaam te gebruiken. Her lichaam was toen het toonbeeld van schoonheid en werd gezien als een geschenk uit de hemel. Ik wil die manier van denken terugbrengen in mijn fotografie door op een verlichtende manier een ode te brengen aan de figuratieve kunst en het lichaam".

Heb jij zondig gemaakt aan de pornoficatie van her lichaam?
"De laatste zestien jaar heb ik me beziggehouden met een documentaire van de Amerikaanse cultuur en pornogradie maakr daar deel van uit. In die zin dus wel, maar mijn fotografie documenteert zulke obsessies en werpr daar vragen over op."

War wilde je verder met The Rape od Africa communiceren?
"Ik wilde her idee van dueliteir uitdragen. De man en de vrouw verwijzen naar de god van de schoonheid, Venus, en de god van oorlog, Mars. De vraag die dan bovendrijfr is: wie gaat er winnen? Daarnaast is er nog het contrast tussen blank en zwart. We kennen her verhaal . The Rape of Europe (een mythologisch verhaal van Ovidius in zijn werk Metamorphosen over de godin Europa), maar dat heeft nooir letterlijk plaatgevonden. Er heeft wel een Rape of Africa plaatsgevonden döör Europeanen, in de zin van plunderingen."

Naomi Campbell lijkt op de foto zelfs letterlijk verkracht te zijn. Waarom koos je voor haar als Venus?
" Ton Botticelli Venus and Mars schilderde, koos hij voor de meest legendarische schoonheid in Rome: Simonetta Vespucci. Ik ging daarom op zock naar de meest legendarische schoonheid van onze tijd en zodoende kwam ik uit bij Naomi.Ze is bekend vanwege haar looks en ze geniet een hoge mate van bekendheid.

Je hebr veel props gebruikt. Hebben die stuk voor stuk symbolische waarde?
"Elk item heeft een betekenis en de visuele verwijzingen zijn relatief makkelijk te interpreteren. Mensen kunnen er wijs uit worden zonder zich oneindig te hoeven verdiepen in achtergronden. Mijn werk is niet gericht op kunstwetenschappers, het is gemaaktvoor publick. Zelf heb ik wel veel research gedaan. Ik ben naar de National Gallery in Londen geweest om her schilderij to bekijken en heb veel over Botticelli gelezen. Ik heb in de loop des tijd redelijk veel kennis opgedaan over barokke schilderijen, narratieve schilderijen en symbolisme.Ik heb die toegepast in mijn fotografie".

In Deluge verwees je naar een werk van Michelangelo , nu naar Botticelli. Wie is de volgende?
"Ik heb niet specifick de intentie om dat vaker te doen, mijn stijl is niet werk maken op basis van meesterwerken. Ik had een reden op basis van meesterwerken. Ik had een reden om die twee naar fotografie te vertalen; ik vond ze erg relevant voor vandaag de dag en het was een uitdaging om zo'n schilderij naar een hedendaagse setting te trekken".

Je hebt ie editioral-werk op een laag pitie gezet om je te focussen op fine art en portretten van celebs.Biedt fine art jou meer vrijheid dan editorials?

"Ik hebt veel vrijheid, ook in de editorials voor publicaties, maar het is een andere manier van werken. Het geld dat ik verdien met commerciële opdrachten gebruik ik in mijn fine art, want dat is duur om te produceren. Niet alleen qua tijd maar ook materialen en arbeid om die tableaus te creëren. Sommige mensen kunnen zich er nier in vinden dat ik het allbei an doen, die vinden dat ik moet kiezen voor een discipline. Maar mijn discipline is hetzelíde, ik gebruik fotografie alleen voor verschillende doeleinden. If focus me nu wel meer op het maken van foto's voor

Tentoonstellingen en het fotograferen van mensen die ik interessant vind, zoals muzikanten. De reden daarvoor is dat ik van uitdagingen hou, van verschillende taken en intuïtief werken. Ik hou van die flow".
Hoe mocilijk is het om als fotograaf relevant te blijven met alle artisten die komen en gaan?
"Weet ik niet, en daar hou ik me ook niet meebezig. Ik werk heel intuïtief en maak geen werk voor de kunstwereld. Ik voe me een loner, een blad aan een boom op mijn eigen land. Ik maak werk waarhedendaagse kunst in tekortschiet.

Wat schiet er tekort?
"Hedendaagse kunst is een spiegel van de tijdgeest. We proberen altijd om de wereld waarin we leven te begrijpen. Kunst geeft mensen een bevestiging van de positie die ze innemen in de wereld, wat hen bezighoudt en wat her betckent. Alleen ómdar hedendaagse kunst een spiegel van deze tijd is, draagt het bij aan de verwarring. Het is vooral een reflectie van nihilisme en darkness, niet in staat om ons te verlichten. Er treedt nu een verzadiging op vanalle banaliteit. Het inspireert mensen niet meer, ze reageren er niet meer op en zijn niet meer geïnteresseerd. De meeste hedendaagse kunst houdt mensen hongerig en daarom zie je dat mensen hun heil zocken in de daarom zie je dat mensen hun heil zocken in de literatuur, het romanticisme en grote dichters als Baudelaire. Jonge mensen zoeken naar verdieping in een wereld die oppervlakkig is"

Wat is jouw positic hierin?
"Ik maak er deel van uit, maar ik probeer mijn foto's altijd een subtekst te geven, een verhaal onder de oppervlakte. Zelfs als her een mode of celebrityfoto is. Wat niet betekent dat je tegelijkertijd geen aantrekkelijk beeld kunt maken. Een kunstenaar heeft de keuze om alles te maken wat hij wil: je kunt dus wel degelijk iets moois maken met betekenis, of je kunt iets lelijks creëren met betekenis. Ik kies voor het eerste, want ik denk dat mensen minder lang naar iets lelijks kijken.
Daarom probeer ik een aantrekkelijk beeld met betekenis te creëren. Het belangrijkste is dat ik wil vechten voor her menselijk figuur en de schoonheid wil laten herontdekken. We mocten het weer verheffen tot iets hemels".