À LaChapelle
Een man, een camera. Topfotograaf David LaChapelle heeft niet veel meer nodig dan zijn intuïtie en wat welwillende celebs. En oké, Photoshop. Deze zomer verschijnt zijn eerste feature film. "Ik schiet wat ik voel".

David LaChapelle is een absolute grootheid. Hij staat in de top tien van de beste an meest gevraagde fotoqrafen ter werekt Hij werkte samen met popsterren als Gwen Stefani (videoclip), Courtney Love (shoot), Elton John (visuele aankleding van zijn Red Piano-shows) en zijn foto's sierden zowat elk blad dat iets is of iets zegt te zijn. Hij maakte albumcovers voor ulteenlopende artiesten als Christina Aguilera, Tom Jones, Keith Richards, Dolly Parton en Janet Jackson. Hij portretteerde sterren als Eminem, Muhammed Ali, de Beastie Boys en Fleetwood Mac. De lijst is schier eindeloos en leest als een who is who in de culturele scene van de 20e en 21e eeuw.
Het leven van de fotograaf staat in het teken van schoonheid, de eauwige zoektocht en zucht naar wat mooi en bijzonder is. In zijn kleurrijke, hallucinante foto's gaat hij op een speelse en betoverende manier om met de alledaagse werkelijkheid. Die weet hij te transformeren tot moderne fairytales met een bijna religieuze inslag. Niet toevallig geeft hij In het interview met Blend aan erg geinsplreerd te zijn door schilderijen ult de renaissance. LaChapelle staat ook bekend om zijn grensverleggende gebruik van computermanipulaties. "De computer is de slaaf van het fototoestel," zegt hlj. "Zonder een goede foto als basis kan alle technologie van de wereld nog geen mooi plaatje maken." Ook plaatste hij celebs als Madonna, Uma Thurman en Drew Barrymore in fantastische, gedurfde en erotisch geladen decors en omgevingen.

HET EERSTE NAAKT
Amerika, 1968. In de oostkusrstaat Connecticut wordt het landelijke ritme alleen verstoord door bodybags met de lichamen van soldaten die gesneuveld zijn in Vietnam. Hippies protesteren tegen de oorlog, en ondertussen is het land ook nog verwlkkeld in een race om als eerste op de maan te landen. In dat jaar wordt een jongen geboren die luistert naar de doopnaam David LaChapelle. Zijn vardere jeugd slljt hij in de behoudende, ultrasuffe staat North Carolina.
LaChapelle's vroege kindertijd staat al in het teken van zijn latere passie. Zijn moeder immers is amateurfotografe, naar verluidt als reactie op de bijkans dodelijke grijsheid van het alledaagse bestaan. Zij hult haar kinderen in fantasiekostuums en laat ze figureren in scѐnes die ze vervolgens op de gevoelige plaat vastlegl. Het verhaal wil dat de jonge David een hakel had aan deze verkeedpartijtjes, maar de passie van zijn moeder is hem wel bijgeblevan. De jonge David ontwikkelt zich tot buitenslaander, een vreemde eend in de bijt. Later zal LaChapelle toegeven dat zijn oplelding aan de North Carolina School of Arts zijn redding was: "Ik was een outcast op de middelbare school en werd belachelijk gemaakt vanwege mijn kledingkeuze. Ik kreeg wel voor elkaar dat at mijn vrienden naakt voor me poseerden. Dat was mijn eerste rolletje met foto's."

ONTDEKT DOOR ANDY WARHOL
New York, 1986. David LaChapelie is in middels naar New York verkast omdat hij professioneel fotograaf wil worden. Hlj laat zljn werk links en rechts zien, maar het zet niet echt zoden aan de dijk. Tot hij de dan al legendarische Andy Warhol ontmoet:
'Dat was een geweldige ervaring. Ik zocht hem bewust op - ik wilde beslist voor Interview werken, ik vond dat het coolste magazine van de wereld. Ik was 14 of 15 toen ik voor het eerst lnterview las. Toen ik eenmaal in New York was, zocht ik werk. Ik ontmoette Andy Warhol tijdens een concert van The Psychedelic Furs. Hij nodigde me uit om een keer langs te komen en hem mijn foto's te laten zien. Maar alles wat ik had, waren de shots van mijn naakte vrienden, dus zei hij me een halfjaar later nog maar eens langs te komen. Dat deed ik, en ik kreeg wat werk te doen voor Interview. Voor mij was hat een fantastisce ervaring om te schieten voor dit blad. De volgende vier jaar stonden mijn foto's in bijna elk nummer.'

"De mensen vragen me altijd in welke mate Warhol mijn leven heeft beinvloed. Nou, hij richtte Interview op, waarmee hij een plattorm schiep voor nieuw talent. Buiten Interview bestond die mogelijkheid eenvoudig niet. Als persoon was Andy heel genereus, niet qua geld, maar wel qua lofuitingen en aandacht. Hij maakte dat ik me speciaal voelde - stet je voor, iemand als ik die bij wijze van spreken nog een kind was. Hij wist het voor elkaar te krijgen dat ik me belangrijk voelde en heel interessant, alsof je geweldig was.' In LaChapelle's hese en ietwat vermoeide stem klinkt nog steeds iets van de verwondering door over die magische periode waarmee het allemaal begon. Vermoeid, want hij werkt als een bezetene. Zoals meermalen tijdens hot interview naar voren komt, is hij een gedreven man. Gedreven, gepassioneerd, zinderend, vervuld.

SCHIETEN OP JE GEVOEL
LaChapelle's echte doorbraak komt pas een paar jaar later, als hij het besluit neemt alleen nog projecten aan te nemen waarin hij zijn eigen visie volledig tot uiting kan brengen. En die unieke visie die hem aan de top van de fotografenscene brengt, is meer een gevoelsmatig proces dan een weloverwogen concept. 'Ik denk noot te veel na over stijl, ik denk meer na over wat ik wil zien, het soort foto's dat ik wil zien. Soms heb ik heel specifieke ideeёn, maar meestal werk ik op mijn gevoel, op mijn intuïtie. En die ideeën veranderen al naar gelang mijn stemming, van mij hoeft er dus geen rode draad in mijn werk te zitten ofzo. Ik maak foto's waarvan ik persoonlijk opgewonden raak. Hoe eerlijker ik ben in wat ik wil zien en hoe minder ik erover nadenk, des le beter de resultaten zijn. De foto's worden persoonlijker, het verhaal erachter komt dan beter uit. Ik wil niet de clown zijn die de ene dag zus schiet en de andere dag zo, ik wil mezelf geen regels opleggen, ik wil schieten zoals ik me voel. De ene dag wil ik bijvoorbeeld commentaar leveren op bepaalde zaken, de andere dag benader ik een onderwerp liever met een knipoog. Bij mij is het concept sowieso niet belangrijker dan de esthetiek. Ik denk dat het een balans is tussen hoe het er uitziet en waar het over gaat.

'Mijn foto's zijn zo gevarieerd, er zijn zoveel verschillende invalshoeken. Soms neem ik foto's van de culturele obsessies die we hier in Amerika hebben. En dan denk ik wel eens: hé, wacht even, ik ben er alleen maar een onderdeel van, ik ben het niet eens aan het becommentariëren. Niel alleen dat, je draagt het ook verder uit, weet je.'
Wel ziet David genoeg beweging in de culturele obsessies: 'Ik zie mijn foto's ook op die manier veranderen. Dat gaat vanzelf. Ik denk niet zoveeI na, ik denk eerlijk gezegd ook niet te veel na over mezelf.' Lachend: 'Goddank heb ik daar gewoon geen tijd voor, om na te denken over wie ik ben en wat ik in deze wereld doe. Ik ben vervuld van het maken van dingen en dat wil ik graag zo houden. Ik luister wel eens naar kunstenaars die over hun werk praten en dat klinkt als een grote hoop bullshit. Ze zagen maar door over hun werk en ik denk dan: waar hebben die lui het in godsnaam over, ik begrijp gewoon de helft niet van wat ze zeggen ... concepten, artist statements. Ik begrijp niet what the hell ze bedoelen. Laat mij maar gewoon creëren, dat is wat me gelukkig maakt.'
LaChapelle hecht weinig waarde aan wat anderen van zijn werk denken. 'Het maakt me niet uit omdat ik ervanuit ga dat de tijd wel vertelt wat echte kunst is en wat niet. Maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat de mening van anderen me volkomen koud laat - het geeft me wel degelijk een goed gevoel als ik praat met mensen die snappen wat ik doer!'.

FIGHT CLUB IN COMPTON
LaChapelle is inmiddels ook het pad van regisseur opgegaan, met zijn film Rize, die deze zomer uitkomt in Amerika. Rize verschaft de kijker een unieke blik op een nieuwe vorm van artistieke expressie, een nieuwe dansvorm ontstaan in de straten van South Central Los Angeles: krumping. De moves zijn zo verrekte snel dat de film voorzien is van een disclaimer waarin duidelijk vermeid wordt dat de film niet versneid wordt algedraaid. Om beurten laten dansers hun complexe vaardigheden zien, tijdens battles proberen de jongeren elkaar te overtroeven met de nieuwste tricks.
De film draait om Tommy the Clown - in Blend #1 van dit jaar stond al een feature over hem en zijn project. Tommy begon als entertainer op kinderpartijtjes, maar richtte ulteindelijk zelfs een academie op voor krumping. Hij houdt de kids van de straat, van het verkeerde pad, weg bij het gangleven dat de jongerencultuur in de slechtere wijken van LA domineert. Dansen is de stem van deze straatjongeren, waarmee ze ulting kunnen geven aan hun frustraties, stoom kunnen afblazen en het respect van hun leeltijdgenoten kunnen winnen.

Tijdens het schieten van Christina Aguilera's clip Dirty ontdekte LaChapelle de nieuwe danstrend. Hij werd ultgenodigd op een Fight Club-style krumping dance-off in de wijk Compton en raakte geobsedeerd door deze compleet nieuwe manier van bewegen. LaChapelle: 'Het maken van de film was een fantastische mogelijkheld. Ik wilde altijd al een film maken, maar ik dacht er altijd over na als een fotograaf die kleurrijke foto's maakt. Maar ik ben er altijd in geinteresseerd geweest, getuige mijn videoclips. Ik heb altijd verhalen willen verteilen, ik wil mezelf blijven uitdagen, ik wil in beweging blijven. Ik hou van het schieten van foto's en dat zal ik blijven doen, maar ik wilde dus een film regisseren en ik ondervond tegenstand omdat ik zo'n statement als fotograaf heb gemaakt. Kennelijk denken de mensen dat je niet meer dan een ding kan doen, of dachten ze: dat is die gekke vent van die idiote foto's, en nu wil hij ook ineens een film doen - meer in de trant van iedereen wil regisseur zijn tegenwoordig.'

WERELDKUNDIG EN HELDHAFTIG
Voor LaChapelle stond meteen vast dat krumping het onderwerp van zijn eerste film zou worden. 'Die dans is zo mooi! Ik wil altijd laten zien wat mooi en interessant is, het gaat niet alleen over vastleggen, of het gebruiken, maar het draait om het laten zien. Als je iets mools ziet, je rjdt bijvoorbeeld ergens en je ziet een veld bloemen met een regenboog, dan will je je vriend of degene met wie je onderweg bent aanstoten en die ervaring delen. Dat versterkt de impact van het moment. Toen ik voor het eerst met krumping in aanraking kwam, dacht ik precies hetzelide. Ik wilde dat de hele wereid het kon zien.

"Ik probeerde een documentaire te maken en wist eerijk gezegd niet waar het naartoe zou gaan. Ik ging ervanuit dat alles wel op zijn poetjes terecht zou komen. Dus ging ik tweeënheit jaar lang dagelijks aan het werk. lk kocht een camera en filmde de jonge dansers in South Central Los Angeles, met verf op hun gezichten ... ik vond net verbazingwekkend, die energie, het was alsof je keek naar de Olympische Spelen, heel heldhaltig allemaal, erg indrukwekkend. Die documentaire kreeg veel belangstelling, wat mij weer de motivatie gaf om de ulteindelike versie af te maken.'
Volgens LaChapeJle is Rize niel anders dan zijn fotografie. 'Ik zie althans geen verschil. Er is kleur, het is surrealistisch, het is live, het is drama. Er is een zekere mate van gewelddadigheid in aanwezig, maar ook gevoeligheid. Het vertegenwoordigt alles waar ik in geïnteresseerd ben: muziek, dans, beweging en het verhalende element. Voor mij is het gewoon pure schoonheid. '


MASTERCLASS VOOR BEGINNERS
Heeft de grote LaChapelle misschien nog tips voor mensen die aan het begin van hun artistieke carrière staan ? "Het voornaamste ding is schoonheid. Ik voorzag mezelf van advies toen ik 20 jaar geleden begon, en het enige advies dat ik aannam zonder dat ik het doorhad was : doe wat je echt graag wilt, doe waar je van houdt. Stel je voor dat je een fotograaf bent, of een schilder of een regisseur, en je hebt een filmrol, een groot doek om op te schilderen of een projectiescherm.
Stel je dan eens voor wat je erop zou willen hebben. Je kan doen wat je maar wilt, wat jou volkomen opgewonden maakt. Puur voor jezelf. Dat is het beste advies dat ik kan geven. Stel een blanco stuk papier voor en probeer dan te begrijpen dat jij bepaalt wat erop komy. Jij kan het laten gebeuren."

DAVID LACAHPELLE EXPO
Oud en nieuw fotowerk van David LaChapelle is nog tot 19 juli te zien in Amsterdam in respectievelijk de Reflex Modern Art Gallery en de Reflex New Art Gallery ertegenover. Sponsored by Jameson. www.reflex-art.nl