PROFESSIONELE FOTOGRAFIE: SCHOONHEID VOOR DE BITTERE WAARHEID
JULY 2009
Schoonheid voor de bittere waarheid 


Nee, hiernaast zien we niet foto van David LaChapelle ,we zien er slechts een detail van, taten we zeggen tien procent. Meer willen de kunstenaar er de galerie niet kwijt Wilt u de hele foto zien? Spoedt u dan naar Galerie Alex Daniels – Reflex Amsterdam waar "The Rape of Africa" in elk geval nog tot 31 augustus meters breed aan de wand hangt. Nee, internet biedt geen soelaas. Het zien van het complete werk verlangt fysieke aanwezigheid in Amsterdam, of vanaf 12 september in Los Angeles (David DeSanctis Gallery). Het enige alternatief aanschaf van de catalogus.

Hoe is het eigenlijk met LaChapelle, artisticke erfgenaam van Andy Warhol en Helmut Newon, nu hij al een jaar of drie niet of nauwelijks meer voor magazines als Vogue werkt? Het vraaggesprek balanceert op de grens van mobiele telefoonontvangst. De interviewer belt vanaf zijn vakantieadres in het Limburgse Heuvelland, waar een matig signaal en dikke mureneen hirdernis zijn. LaChapelle moet in zijn ecologische boerderij in de Hawaii- aanse jungle ook naar een speciaal hoekje voor goede ontvangst.

Wedergeboorte
Het lijkt erop dat de fotograaf bezig is een zekere rust in zijn leven te vinden. N twintig jaar overvloedige modefotografie was hij opgebrand. Hij verkochtdrie jaar geleden zijn huizen in New York en Los Angeles en kocht voor anderhalf miljoen dollar, aldus de Wall Street Journal, een stuk land van ruim zeven hectate op het eiland Maui. "Toen ik twintig jaar geleden begon, was het alle dagen fest, in 1987 ging ik werk werkopen in galeries. Daarna ben ik vooral voor magazines gaan werken (LaChapelle begon in opdracht van Warhol voor diens magazine interview – red.). En nuben ik weer bezig met exposities. Door een wending in mijn leven ben ik daar bij terug. Dat voelt als een wedergeboorte".

Ookop een andere manier is de cirkel vor LaChapelle rond :"Bj mijn ouderlijk huls in Farmington, Connecticut, hadden we een tuin Vond ik heerijk om in te spelen. Er was ook in de buurt waar ik graag rondstruinde. Daarna ben ik in New York gaan wonen. Toen ik die staf verliet, kon ik mijn ogen niet geloven, alles was zo groot en ultbundig consumptie, winkelentra, LasVegas.

Nu ben ik heel gelukkig in Hawaii met al die natuur om me heen, je moet af en toe veranderen , om jezelf ult te dagen. Drie jaar geladen ben ik gestopt met opdrachten voor magazines, waarmeemijn werk in de mode en de populaire cultuur tot een einde kwam, ik sta nog steeds achter het werk dat ik maakte, maar ik wil nu verder, in mijn laatste series voor Vogue zie je ook dat ik met serieuzre thema's aan de stag ben gegaan. Ik was altijd met werk bezig, ik had niet genoeg tijd om foto's te maken zoals ik wilde. Er was niet meer dan een week om een fotote realiseren. Ik hield van het werk, ik ben een workaholic. Maar die snelheid gaf mij geen mogelijkheden om meer lagen aan te brengen in mijn werk. Ik will foto's maken die een verhaal vertellen, ik ben wijzer geworden, hoop ik, ik werk nu langer aan mijn foto's , ik ben zeker een maad bezig met plannen en maken"

Diamanten
Zo maakte hijonlangs "The Rape in Africa", een panoramisch, samengesteld beeld in een verhouding van circa 4 x 9 vrijwel gelijk aan die van het schilderij dat LaChapelle inspireerde: Venus en Mars, dat de italiaanse meester Sandro Botticelli rond 1484 maakte."Ik was met mijn agent Fred Torres in Londen en zag het en de ational Gallery. Ik been helemaal weg van Botticelli . De mythologie, de tegenstellingen, liefde, oorlog".

Net als op het schilderij zit er een vrouw links. De plek van de legendarische Florentijnse renaissance-schoonheit Simonetta Vespucci, die naar verluidt model stond voor deze Venus, wordt ingenomen door Naomi Campbell, volgens LaChapelle "nu van een vergelijbare schoonheid". Ze zit er mooi en sterk bij, maar toch ook aangedaan door wat is voorgevallen. Een prachtig mannelijk model ligt aan de rechterzijde te slapen. Ze huizen in een betonnen gebouw waarin een groot gat, waarschijnlijk door een bominstag ontstaan, ultkijkt op dagmijnbouw, die activiteit waarmee diamanten en goud aan de Afrikaanse bodem worden onttrokken. Het is de rijkdom die tot zoveel oorlogen in dat werelddeel leidt. De ruimte is behangen met kartonnen pakken bleekmiddel van het merk Sun. Verder figureren een haan, een geit en drie kleine helpers van de oorlogsgod od de foto. Zoal op het detail is te zien - geheel rechts in het totale beeld - spelen kleuren, wapens, goud en diamanten en een zekere mate van chaos een belangrijke rol. We zien ook een duidelijke verwijzing naar Damien Hirst "For the Love of God", de met diamanten bezette schedel die onlangs in het Rijksmuseum was te zien. Met daarachter een bankbilijet van 50 Rand. Over de kleuren zegt de fotograaf :"Dat gaat bij mij gevoelsmatig. Ik heb een palet gekozen, waarbij ik dacht aan Afrika. Helder oranje, het felle contrast van de markktplaats, modern platic, het moet de aandacht van de kijker trekken".

Colin Wiggins van de National Gallery in London schrijft in de catalogus dat de fotograaf "paradoxaal genoeg door zijn briljante gebruik van schoonheid en fantasie (...) onafwendbaar bij de waarheid terechtkomt . De bittere waarheid " La Chapelle zelf: "Afrika is de wieg van de mensheid. Het is de plek waar we vandaan komen. En het gaat voor mij niet alleen om Afrika, het is de verkrachting van Moeder Aarde. Het is relevant , enorm relevant. Het moet de mensen van vandaag aan het denken zetten. Ik moest het schilderij omzetten in mijn persoonlijke taal en mijn eigen symbolen. Alles heeft betekenis. " LaChapelle klinkt zeer gemotiveerd door de telefoon ondanks de afstand van twaalf uur "Ik ga niet concurreren met het schilderij. Het gaat erom wat het nu voor mij betekent. Als ik in deze tijd naar Botticelli kijk, dan zie ik dat we allemaal in die strijd tussen goed en kwaad zitten"